در اساطیر یونانی و رومی شخصیتی وجود دارد که به دلیل نامِ عجیبش شایسته‌ی توجه است. او را در یونانی نارکیسوس (Νάρκισσος) و در متون رومی نارکیس یا نارکیسوس (Narcissus, Narcis) می‌نامند.

نریوسنگ، گذشته از اساطیر ایرانی در روایت‌های تمدن‌های همسایه‌ی ایران نیز دیده می‌شود و در این بافتِ معنایی، بی‌هیچ تردیدی از تمدن ایرانی وامگیری شده است.

نریوسنگ در اساطیر جدیدتری که در عصر اشکانی و ساسانی پرداخته شد، نقش‌هایی تازه را بر عهده گرفت و به ویژه در روایت‌های مربوط به رخدادهای آخرِ زمان جایگاهی ارجمند یافت.

نَریـُوسنگ یکی از ایزدانِ به‌ نسبت حاشیه‌ای و فرعیِ کهن ایرانی است که در جهان زرتشتی به عنوان فرشته‌ای نیرومند، جایی برای خود باز کرد و در اساطیر رنگارنگ و تخیل‌آمیز مانوی نیز موقعیت مرکزی خویش را حفظ کرد.

دوره‌ی آموزشی «اسطوره‌شناسی ایرانی» به آموزگاری «شروین وکیلی» از سوی مؤسسه‌‌های خورشید راگا و سروش مولانا برگزار می‌شود.

گامِ ششمِ چیستا «هم‌افزایی، شناخت و تکامل» نام دارد. آنچه می‌شنوید سخنان شروین وکیلی در نخستین نشست این دوره به نام «بازخوانی نظریه‌های جدید تکاملی درباره‌ پیدایش آگاهی» است.

بنده با وجود لینت قلم و کثیرالچاپ(‍!)بودن در نوشتن منظمِ یادداشت‌های کوتاه استمراری ندارم و درست مثل الگوی مارک تواین نوشتنِ وب‌نویس را بارها آغاز کرده‌ام و نمی‌دانم چرا هنوز به انجام نرسیده است.

اوج در تاريخ، عبارت است از لحظه‌هايي كمياب كه ضرورت اخلاقي و ضرورت فلسفي با هم در آن تلاقي مي‌كند. درست شبيه به جايي كه امروز بر آن ايستاده‌ايم.

این نوشتار برای آن پرداخته شده است تا روند ظهور تدریجی شکلی ویژه، استانده و هنجارین از “من” را از خلال بازی‌هایی مشابه دبلنا وارسی کند. بازی‌هایی که عمومیت و شمول بسیار دارند و ...

مرگ، غایتی قطعی و پایانی گریزناپذیر است که داستان زندگی ما در پیوند با آن معنا می‌یابد یا پوچ می‌شود. از این رو نگریستن به آن، به‌یادآوردنش و فهمیدنش وظیفه‌ای است که جویندگان زندگی معنادار ناچارند برآورده‌اش سازند.