شاهنامه بدان دلیل خاص است که متنی کاملا انسان‌گرایانه است. تمام بازیگران اصلی آن انسان هستند و فردوسی در تمام موارد ذهنیت ایشان و حساب‌وکتاب‌ها و دلایل انتخاب‌هاشان را توضیح می‌دهد.

در نوشتار کنونی، بیش‌تر این متن را به عنوان گفتمانی جدلی تحلیل می‌کنم. گفتمانی که به تعارضی در بين پیش‌فرض‌های میان مسیحیان، زرتشتیان و پیروان آیین زروان تأکید دارد.

شالوده‌های نظری هویت ایرانی به آموزگاری شروین وکیلی بررسی می‌شود.

کتاب حکیم رازی متنی است خواندنی، بسیار آموزنده و از سویه‌هایی بسیار چالش‌برانگیز. در این کتاب خواننده با سیمایی متمایز و تا حدودی ناشناخته از رازی روبرو می‌شود.

تا زمانی که در ایران‌زمین نسخه­ای درون‌زاد و بومی از تمدن مدرن بازسازی نشود و دست‌مایه‌ی بازتعریف هویتی جمعی قرار نگیرد، قوم با قوم و فرقه با فرقه در این زمینه خواهند ستیزید...

در این نمآهنگ شروین وکیلی از آغاز تصوف ایرانی در ایران پس از اسلام می‌گوید.