كتاب نظریه‌ی سیستم‌های پیچیده،‌ نوشته‌ی دكتر شروين وكيلی، در موسسه‌ی فرهنگی-هنری باغ آينه نقد و بررسی می‌شود.

در روز نخست از ماه اسفند سال 1268 خورشیدی، اتفاقی مهم در تاریخ ایران‌زمین رخ داد که بسیاری از صاحب‌نظران و مورخان آن دوران، اهمیتش را درنیافتند.

این نوشتار را می‌توان ترکیب دو متنِ مستقل دانست؛ نخست، شرحی بر پوریم و دوم تحلیلی از شرایط جامعه‌شناختیِ منتهی به ظهور پدیدارهایی مانند متنِ آقای پورپیرار.

این دوره، شامل چهار نشست با نام‌های «مروری بر تاریخ ترکستان و مغولستان»، «چنگیزخان و روند فتح جهان»، «خوارزمشاهیان و مغولان» و «فروپاشی ایران زمین: تنش‌ها، مقاومت‌ها و فرجام‌ها» خواهد بود.

این دوره، شامل «سیمای انسانی؛ بحثی در ریخت‌شناسی چهره‌ انسان خردمند»، «تکامل خانواده در گونه‌ انسان»، «میمتیک، تکامل منش‌ها و پویایی فرهنگ انسانی» و «جوامع حشره‌ای» خواهد بود.

امروز، اگر شعر سترگ از مردمان برنمی‌آید، تا حدودی بدان دلیل است که سترگ زیستنی که زندگی را شاعرانه می‌کند از یادها رفته است.

در کناره‌ی کاخ‌های باشکوه ادب پارسی، آلونک‌هایی را می‌بینیم که رعیت‌هایی مغرور بر پا کرده‌اند و شادمان‌اند از این که در آشوبِ زمانه‌ی ما، می‌توانند دست‌ساخته‌ی خود را با انباشتِ هنر نیاکان‌شان در ترازوی مقایسه بنهند.

رده‌بندی نقش انسان در درخت حيات

این شرایط، دیباچه‌ای است بر آنچه که شاید -‌اگر به کامیابی انجامد- دروازه‌ی نوینی باشد برای دستیابی به رده‌ای نوظهور از خویشکاری‌ها و جهشی باشد تکاملی، برای ایجاد نوعی تازه از خویشکاریِ «من»‌مدارانه.

تاریخ؛ علمِ ردیابیِ ریشه‌ها، تمایزیافتگی‌ها، پیوستگی‌ها و دگردیسی‌ها‌ست.