هویت ایرانی ... یکی از معدود هویت‌هایی بود که در غیاب نیروی بیرونی، و زیر تاثیر فشارها و تنش‌های اجتماعی درونی پدیدار شد.

هویت اجتماعی، الگویی از سازماندهی نمادها و معناهای مشترک در میان اعضای یک جامعه است که به مرزبندی آن سیستم اجتماعی منتهی شود.

آنچه در این نوشتار پیشنهاد می‌شود، به‌کار‌گیری مفهوم «انضباط اسفنکتر‌ها» به عنوان مکملی برای صورت‌بندی «انضباط» در سطح زیستی است.

از کتاب «داریوش دادگر» نوشته دکتر «شروین وکیلی» با حضور نویسنده رونمایی می‌شود.

نخستین شکل‌های نظام های انضباطی در اجداد انسان را در کهن‌ترین نیاکان جنس انسان؛ یعنی، انسان ابزارساز (Homo habilis) و انسان راست‌قامت (Homo erectus) می توان بازیافت.‌

نظام انضباطی، ساختاری است که عمیقاً در «من» و انتخاب‌های آزادانه‌ی «من» ریشه دارد و «تعویقِ لذت» که شالوده‌ی روند‌‌های این نظام را بر‌می‌سازد، کلیدی است برای «قدرت».

انضباط اسفکنتر‌ها از دید نگارنده، الگویی از ساماندهی و مدیریت روندهای زیست‌شناختی است که به تعویقِ لذت هدفمند منتهی می‌شود.

دیالکتیکِ نیزه و کمان در تاریخ ایـرانِ پیش از اسلام را می‌توان به صورت نوسانی تفسیر کرد که در میان منش‌های زرتشتی و منش‌های مهـرپرستانه وجود داشته است.

به طور خلاصه، دعوی من در این نوشتار آن است که همزمان با شکل‌گیریِ تمدن هخامنشی، شکل جدیدی از سوژه نیز ظهور کرد که در شکل سربازی پارسی باز‌نموده می‌شد.‌

نوشتار کنونی،‌ پژوهشی است در رمز‌‌شناسیِ «سلاح»، که به دلالت‌های معنایی، جایگاه جامعه‌شناختی‌ و تمایز‌های آیینیِ مربوط به دو سلاحِ «نیزه» و «کمان» در ایـرانِ باستان می‌پردازد.